இருபது ஆண்டுகளுக்கு பின்

முதுமையின் பெருமையை தாங்கிதான் நிற்பேனா
வெள்ளை முடிசூடி என் அழகைதான் இரசிப்பேனா

முகங்கள் பல கண்டு துள்ளிக் குதித்து மகிழ்வேனா
முகமே தேவையில்லை என்று மறைந்து தான் வாழ்வேனா

நோய்களின் பாசத்திலே துவண்டு போய் விடுவேனா
உடலின் வலிமையிலே தேனீ போல் வாழ்வேனா

கண்களிலே ஒளியிழந்து இருளைதான் மணப்பேனா
கண்ணல்லவோ நீ என அகம் மகிழ வைப்பேனா

கால்களிலே வலுவிழந்து தடியை தான் பிடிப்பேனா
நிமிர்ந்த நடை போட்டு உலகையே வலம் வருவேனா

சொற்களின் ஜாலங்களில் மயங்கியேதான் இருப்பேனா
வார்த்தைகளின் தாலாட்டில் பலரையும் உடன் அழைப்பேனா

கலைகளை கற்காததால் மனம் நொந்து போவேனா
வாழ்வின் கலையிலே தலை சிறந்து விளங்குவேனா

தாயின் இறுதி மூச்சு வரை சேவையைதான் செய்வேனா
பெற்றவளின் குணத்தை நான் சிறிதளவாவது கற்பேனா

மைந்தனின் வாழ்விலே அவன் நலனையேதான் நாடுவேனா
சுதந்தரமாய் படிக்க வைத்து பறக்க விட்டு மகிழ்வேனா

கணவனின் குறிப்பறிந்து பாசத்திலே திகழ்வேனா
குணமறிந்து மனமறிந்து அன்பு நடை நடப்பேனா

இளமையின் துள்ளலுடன் இயற்கையைதான் பார்ப்பேனா
இளவயது நினைவுகளை நினைவு கூர்ந்து சிரிப்பேனா

தொட்டு விட்டு ஓடி விடும் அலைகளை அணைக்கத்தான் துடிப்பேனா
எட்ட நின்று வானவில்லின் வண்ணத்திலே குழைவேனா

தாலாட்டும் செடிகளோடு தலை சாய்த்து சிரிப்பேனா
மலர்களின் மென்மையை தொட்டுதான் உணர்வேனா

நீலநிற வானத்தின் பொய்மையிலேதான் கரைவேனா
சூரியனின் ஒளிகளிலே தத்துவத்தையே உணர்வேனா

கள்ளமில்லா புன்னகையோடு அனைவரையும் கவர்வேனா
பார்த்து பார்த்து கவனித்தே எல்லோரையும் உபசரிப்பேனா

மகிழ்ச்சியற்ற நினைவுகளிலே வருந்தியேதான் அழுவேனா
வாழ்வின் சிறப்பம்சத்தை நன்றியோடு நினைப்பேனா

நன்றி கொண்டு நண்பர்களை பார்த்து விட்டு வருவேனா
கரம் குவித்து வணங்கி விட்டு என் நன்றியைதான் சொல்வேனா

நெஞ்சைத் தொட்ட மனிதர்களின் பாதங்களைதான தொடுவேனா
சிறிய பெரிய அனாதைகளை அரவணைத்து காப்பேனா

தொண்டு செய்யும் உள்ளங்களை தேடி சென்று பாராட்டுவேனா
தோளோடு தோள் நின்று ஊக்குவித்து காட்டுவேனா

வறுமையிலே திகழ்ந்தாலும் இனிமையிலே மிளிர்வேனா
மாளிகையாக உயர்ந்தாலும் மதி கெடாமல் நடப்பேனா

சுற்றம் கூடி ஒதுக்கி வைத்து தனிமரமாய் நிற்பேனா
ஆழ்கடலின் அமைதியைதான் மனதில் நிறுத்தி தாங்குவேனா

வீழ்ந்து விட்ட விநாடிகளை வேகமாக மறப்பேனா
எழுந்து விட்டு விவேகானந்தரைப் போல் பயமின்றி கர்ஜிப்பேனா

மாந்தர்களின் நலனுக்காக நெக்குருகி பிரார்த்திப்பேனா
உண்மையின் கை கோர்த்து உன்மத்தம் ஆவேனா

பிறந்து விட்ட காரணத்தால் வாழ வேண்டுமே என்று சலிப்பேனா
அன்பின் எல்லையிலே இமயமலைதான் கடப்பேனா

சுட்டு விட்ட வார்த்தைகளின் சூட்டிலேயே கருகுவேனா
தாங்கிக் கொண்டு நிமர்ந்து நின்று கருணையையே பொழிவேனா

வரமே வேண்டாத வரம் கேட்டு உன்னதமாய் உயர்வேனா
பிறருக்காக எப்பொழுதும் செருப்பாகவே உழைப்பேனா

துள்ளி ஓடும் என் கண்ணனை ஓடியேதான் பிடிப்பேனா
ராதையை போல் ஊஞ்சலாடி அவன் இசையிலேதான் கரைவேனா

படபடக்கும் சிட்டுக்குருவியின் இறக்கையைதான் பெறுவேனா
உயிர் பிரிந்து சென்ற பின்னே உயர உயர பறப்பேனா

காலத்தின் வேகத்திலே ஓடி ஓடி களைப்பேனா
மனம் உவந்து சிரித்து மகிழ்ந்து அன்றாடம் வாழ்வேனா

இன்னும் எத்தனை எத்தனை என்று எண்ண முடியாமல் திணறுகிறேனா
இவை எதுவும் காணாமல் இன்னும் சில நொடிகளிலே மறைவேனா