ஓர் உறவு

ஒளிர்ந்து மிளிரும் கண்கள்
மறக்க முடியாத தோற்றம்
காணக் கிடைக்காத கம்பீரம்
அழகான வெகுளிப் புன்னகை
உண்மைத் தாங்கிய சொற்கள்
மனங்கவரும் கவர்ச்சியான பேச்சு
நெஞ்சைத் தொடும் கானம்
சூரியனாய் பிரகாசிக்கும் அறிவு
சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை
பிறரைத் தடுமாறவைக்கும் நினைவு
குழந்தையாய் மாறிவிடும் வெகுளித்தனம்
கனவுகளை நனவாக்கும் தாகம்
அசைக்க முடியாத உறுதி
ஆசைகளற்ற உயர்ந்த குணம்
திக்குமுக்காட வைக்கும் அன்பு
அவர் யாரோ என்றே வியக்கிறேன்

அந்த முகத்தை காணும் போதெல்லாம்
என் கண்கள் கண்ணீரால் நனைகின்றன
புரியாமல் படித்த அவர் படைப்புகளும்
என் இதயவீணையை மீட்டுகின்றன
காணாமல் கண்டு பேசாமல் பேசி
என் அன்பையும் மதிப்பையும் பெற்ற
அவர் எனக்கு உறவோ என்றே வியக்கிறேன்

சோர்ந்து போகும் கணங்களில்
என்னுள் உற்சாகத்தைத் திணித்து
கேள்வியான வாழ்வின் இரகசியத்தை
ஞானமென்னும் அன்பால் புரிய வைக்கும்
அவர் யாரென்று புரியாமல் வியக்கிறேன்

என்னால் அவரைக் காண முடியாது
என்றே உலகம் பறைசாற்றினாலும்
என்னுள் சிறுதீபமாய் ஓர் ஆசை
அவரை ஒரு முறை காண வேண்டுமென்று
தேடுகிறேன் என் தனிமையில் அமைதியில்
அந்த ஞானச்சுடரைக் கண்டு வணங்க
அந்த உறவின் அன்பையும் ஏற்று மகிழ

அவர் வேறு யாருமல்ல
அனைவரும் வானளாவப் போற்றும்
தன்னிகரற்ற சுவாமி விவேகானந்தரே


இதே கருவைக் கொண்டு மற்றுமொரு முயற்சி....

கண்களில் மிளிரும் ஒளிதான் எத்தனை அழகு
தோற்றத்தில் தெரியும் கம்பீரம்தான் எத்தனை அழகு
புன்னகையால் மயக்கும் காந்தசக்திதான் எத்தனை அழகு
சொற்களில் தெறிக்கும் அறிவுதான் எத்தனை அழகு

உண்மையை வெளிப்படுத்தும் பாங்குதான் எத்தனை அழகு
கானத்தில் இழையும் குரலினிமைதான் எத்தனை அழகு
கவலையின்றி சிரிக்கும் குழந்தைத்தனம்தான் எத்தனை அழகு
எதையும் மறக்காத நினைவாற்றல்தான் எத்தனை அழகு

கனவுகளை நனவாக்கும் தீராத் தாகம்கண்டு வியப்பதுண்டு
உலகமே இடிந்தாலும் உடையாத உறுதிகண்டு மலைப்பதுண்டு
ஆசைகளற்ற சுயநலமற்ற வாழ்வை கண்டு கண்கலங்கியதுண்டு
அனைவருக்கும் வாரி வழங்கிய அன்புகண்டு நெகிழ்ந்ததுண்டு

உன்னைக் காணும் விநாடிகள் என் கண்கள் தவம் செய்தனவோ
உன் படைப்புகளில் அமிழும் நேரங்கள் எனக்காகவே நின்றனவோ
உன் உற்சாகம் தொற்றுநோய் போல் என்னை வந்தடைந்தனவோ
உன் ஞானமும் என் அன்பில் சிறிது கரைந்தனவோ

காண முடியாத உறவாய் என்னைக் காணாமல் மறைந்ததேன்
கண்ணீரைத் துடைக்கும் கரங்கொண்டு என்னைத் தேற்றாததேன்
கள்ளமற்ற அன்பை ஏற்று அகக்கண்களில் காட்சி தராததேன்
ஞானத்தை புகட்டும் ஆசானாய் என்னை ஆட்கொள்ளாததேன்

உன்னைக் காண ஆசைகொண்டு நான் கண்மூடிய வேளையில்
என்னைக் கண்டு அருவமாய் நின்று சிரித்து மகிழ்கிறாயோ
வேண்டுவது வேறொன்றுமில்லை என்றே நான் நிற்கையில்
சுவாமி விவேகானந்தராய் இறைவனே நீயே காட்சி தருவாயோ