ஓர் உறவு

ஒளிர்ந்து மிளிரும் கண்கள்
மறக்க முடியாத தோற்றம்
காணக் கிடைக்காத கம்பீரம்
அழகான வெகுளிப் புன்னகை
உண்மைத் தாங்கிய சொற்கள்
மனங்கவரும் கவர்ச்சியான பேச்சு
நெஞ்சைத் தொடும் கானம்
சூரியனாய் பிரகாசிக்கும் அறிவு
சிரிக்க வைக்கும் நகைச்சுவை
பிறரைத் தடுமாறவைக்கும் நினைவு
குழந்தையாய் மாறிவிடும் வெகுளித்தனம்
கனவுகளை நனவாக்கும் தாகம்
அசைக்க முடியாத உறுதி
ஆசைகளற்ற உயர்ந்த குணம்
திக்குமுக்காட வைக்கும் அன்பு
அவர் யாரோ என்றே வியக்கிறேன்

அந்த முகத்தை காணும் போதெல்லாம்
என் கண்கள் கண்ணீரால் நனைகின்றன
புரியாமல் படித்த அவர் படைப்புகளும்
என் இதயவீணையை மீட்டுகின்றன
காணாமல் கண்டு பேசாமல் பேசி
என் அன்பையும் மதிப்பையும் பெற்ற
அவர் எனக்கு உறவோ என்றே வியக்கிறேன்

சோர்ந்து போகும் கணங்களில்
என்னுள் உற்சாகத்தைத் திணித்து
கேள்வியான வாழ்வின் இரகசியத்தை
ஞானமென்னும் அன்பால் புரிய வைக்கும்
அவர் யாரென்று புரியாமல் வியக்கிறேன்

என்னால் அவரைக் காண முடியாது
என்றே உலகம் பறைசாற்றினாலும்
என்னுள் சிறுதீபமாய் ஓர் ஆசை
அவரை ஒரு முறை காண வேண்டுமென்று
தேடுகிறேன் என் தனிமையில் அமைதியில்
அந்த ஞானச்சுடரைக் கண்டு வணங்க
அந்த உறவின் அன்பையும் ஏற்று மகிழ

அவர் வேறு யாருமல்ல
அனைவரும் வானளாவப் போற்றும்
தன்னிகரற்ற சுவாமி விவேகானந்தரே


இதே கருவைக் கொண்டு மற்றுமொரு முயற்சி....

கண்களில் மிளிரும் ஒளிதான் எத்தனை அழகு
தோற்றத்தில் தெரியும் கம்பீரம்தான் எத்தனை அழகு
புன்னகையால் மயக்கும் காந்தசக்திதான் எத்தனை அழகு
சொற்களில் தெறிக்கும் அறிவுதான் எத்தனை அழகு

உண்மையை வெளிப்படுத்தும் பாங்குதான் எத்தனை அழகு
கானத்தில் இழையும் குரலினிமைதான் எத்தனை அழகு
கவலையின்றி சிரிக்கும் குழந்தைத்தனம்தான் எத்தனை அழகு
எதையும் மறக்காத நினைவாற்றல்தான் எத்தனை அழகு

கனவுகளை நனவாக்கும் தீராத் தாகம்கண்டு வியப்பதுண்டு
உலகமே இடிந்தாலும் உடையாத உறுதிகண்டு மலைப்பதுண்டு
ஆசைகளற்ற சுயநலமற்ற வாழ்வை கண்டு கண்கலங்கியதுண்டு
அனைவருக்கும் வாரி வழங்கிய அன்புகண்டு நெகிழ்ந்ததுண்டு

உன்னைக் காணும் விநாடிகள் என் கண்கள் தவம் செய்தனவோ
உன் படைப்புகளில் அமிழும் நேரங்கள் எனக்காகவே நின்றனவோ
உன் உற்சாகம் தொற்றுநோய் போல் என்னை வந்தடைந்தனவோ
உன் ஞானமும் என் அன்பில் சிறிது கரைந்தனவோ

காண முடியாத உறவாய் என்னைக் காணாமல் மறைந்ததேன்
கண்ணீரைத் துடைக்கும் கரங்கொண்டு என்னைத் தேற்றாததேன்
கள்ளமற்ற அன்பை ஏற்று அகக்கண்களில் காட்சி தராததேன்
ஞானத்தை புகட்டும் ஆசானாய் என்னை ஆட்கொள்ளாததேன்

உன்னைக் காண ஆசைகொண்டு நான் கண்மூடிய வேளையில்
என்னைக் கண்டு அருவமாய் நின்று சிரித்து மகிழ்கிறாயோ
வேண்டுவது வேறொன்றுமில்லை என்றே நான் நிற்கையில்
சுவாமி விவேகானந்தராய் இறைவனே நீயே காட்சி தருவாயோ

இறை வணக்கம்

கல்லாகி மண்ணாகி காற்றாகி நீராகி
விதையாகி துளிராகி இலையாகி செடியாகி
கொடியாகி மரமாகி பூவாகி காயாகி
பழமாகி உணவாகி உறவாகி சொல்லாகி
அன்பாகி உயிராகி தாயாகி கன்றாகி
சுகம் துக்கம் தந்தருளும் இறைவனுமாகி
என்னையும் இவ்வுலகில் நடமாட வைக்கும்
உனக்கு நன்றிகலந்த காலை வணக்கம்

ஒவ்வொரு நாளும் கடைசி நாளே
என்றே துவக்கும் நான் வேண்டுவது
பிறர் மனம்நோகா வரம் ஒன்றே
என் இறப்பு யாருக்கும் வியப்பில்லை
இழப்பிற்கு வருந்ததக்க உயிரும் இல்லை
நீ ஊஞ்சலில் ஆடியபடி என்னை அழைக்க
உன் மடியில் குழந்தையாகி தலைவைத்து
அன்பான கோதலுடன் சிரித்துக்கொண்டே
என்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் நாளும் இதுவோ
என்றே காத்திருக்கிறேன் தினம் தினம்

கலங்கிய மனதின் கேள்வி

பட்டுப் புடவையும் வைரமும் அணிந்த உடல்
இன்று மார்ச்சுவரியில் தன்னந்தனியே கிடந்த அவலம்
முகம் போர்த்திய வெள்ளைத் துணியை
என் கைகள் விடுவித்து அதனைப் பார்த்த போதுதான்
நன்கு உறைத்தது ‘அவள்’ ‘அது’ வான உண்மையை

அறுபது வயது பெரியக் குழந்தை ஒன்று
சாயத் தோளின்றி பரிதவித்த கோலம்
உருவமற்ற உயிர் எங்கு பறந்து சென்றதோ
என்று புரியாமல் அரற்றிய அந்த வேதனை
என்னை நிலைகுலைய வைத்ததென்னவோ உண்மை

இறைவா இது என்ன விளையாட்டு -

பிறப்பையும் இறப்பையும் கொடுத்த நீ
பாசத்தையும் அன்பையும் ஏன் தந்தாய்
இளமையும் முதுமையும் அளித்த நீ
காதலையும் நேசத்தையும் ஏன் திணித்தாய்

உறவையும் பந்தத்தையும் தந்த நீ
ஆசைகளையும் எதிப்பார்ப்பையும் ஏன் அளித்தாய்
அழகையும் அறிவையும் படைத்த நீ
ஏக்கத்தையும் பொறாமையும் ஏன் தந்தாய்

ஒன்று மட்டும் கேட்க விரும்புகிறேன் -

வெற்றியின் பின் ஓடும் மனிதனே
இறப்பை வெற்றிக் கொள்ள முடியுமோ
பிறர் வாழ்வை விலைக்கு வாங்கும் மனிதனே
உன் வாழ்வுதான் நிலைத்திருக்க முடியுமோ


இதை எழுதியது - அக்டோபர் 1, 2006